Habak synajski - dzika beduińska mięta pustynna

Jeśli chodziliście po Synaju - nocą na Górę Mojżesza, przez Kolorowy Kanion albo do beduińskiego obozu na kolację - piliście to. Habak to dzikie zioło górskie, które trafia do słodkiej czarnej herbaty gotowanej na ogniu pod koniec każdego synajskiego dnia, i to właśnie goście najczęściej próbują odnaleźć po powrocie do domu.

To nie ta sama roślina co mięta z poprzedniej torebki i nie ma tak smakować. Uprawna mięta zielona jest słodka i pełna. Habak jest dzikszy: żywiczny, lekko kamforowy, z prawdziwą goryczą górskiego zioła za miętą. Smakuje jak roślina, która musiała przetrwać na wysokości przy bardzo małej ilości wody - i dokładnie taka jest.

Nie uprawia się go. Rośnie dziko w masywie wysokiego Synaju - w wadi i ogrodach tarasowych wokół Świętej Katarzyny i Dżabal Musa, na wysokościach, gdzie mróz zimą jest normą, a deszcz rzadkością o każdej porze roku. Zbierają go ręcznie rodziny beduińskie, przede wszystkim Dżebelija, a ich wiedza o tym, która roślina rośnie w którym wadi i w którym miesiącu, jest prawdziwym towarem, za który tu płacicie. Dlatego przy tej samej masie kosztuje o połowę więcej niż mięta z Delty: nikt nie może go dosadzić, a zły sezon oznacza po prostu mniej.

Dlatego też powiedzmy wprost, że rejon Świętej Katarzyny jest obszarem chronionym, a nadmierny zbiór jego dzikich ziół to realny problem, a nie hasło marketingowe. Kupujcie je jako to okazjonalne dobre, czym jest, a nie na zapas - między innymi dlatego 500 g to największe opakowanie, jakie proponujemy.

Parzcie tak, jak naprawdę pije się to na Synaju: nastawcie czarną herbatę mocną i słodką, a w ostatnich jednej-dwóch minutach wrzućcie do dzbanka dobrą szczyptę habaku. Wytrzymuje cukier i mocną herbatę tak, jak mięta ogrodowa nie wytrzymuje: włóżcie habak do delikatnej zielonej herbaty, a poczujecie już tylko habak. Sam jako napar: łyżka na filiżankę, woda tuż poniżej wrzenia, cztery minuty, pod przykryciem. Niektórzy dodają trochę szałwii, którą zbiera się tam samo.

Nazwa zasługuje na wyjaśnienie, bo myli każdego, kto mówi po arabsku lewantyńsku. W Libanie i Syrii habaq zwykle oznacza bazylię. Na Synaju habak oznacza to: dziką aromatyczną miętę górską. Kilka blisko spokrewnionych dzikich gatunków zbiera się pod tą samą lokalną nazwą, zależnie od wadi i pory roku, i dlatego opisujemy to uczciwie jako dziką synajską miętę górską, zamiast przyklejać torebce jedną łacińską nazwę gatunkową, za którą nie możemy ręczyć.

Tradycja beduińska uważa habak za zioło rozgrzewające w zimne górskie noce i za zioło, które podaje się gościowi. To opis synajskiego zwyczaju, a nie oświadczenie zdrowotne i nie porada medyczna. Jak przy innych dzikich miętach, w ciąży tradycyjnie się go unika; jeśli to was dotyczy, zapytajcie lekarza, zamiast zakładać.