Papryka wędzona mielona - wędzona czerwona papryka, łagodna

Papryka wędzona to mielona czerwona papryka, którą przed zmieleniem uwędzono. Ten jeden krok zmienia jej działanie: zwykła papryka daje daniu kolor i miękkie ciepło w tle, a papryka wędzona daje kolor i dymną głębię, którą czuć w całym garnku. Ta jest łagodna. Wnosi smak dymu i głęboki czerwony kolor, a nie ogień. Jeśli chcesz ostrości, drugim słoikiem jest nasze ostre chili mielone.

Cały sens tej papryki to dym i właśnie dlatego warto kupić właściwą. Papryka wędzona wysuwa się na pierwszy plan we wszystkim, do czego trafi, więc przepis, który prosi o wędzoną, nie zadowoli się zwykłą, a przepis, który pisze po prostu papryka, zwykle ma na myśli niewędzoną. Jeśli gotujesz oba rodzaje dań, trzymaj obie: nasza papryka niewędzona stoi w sklepie obok tej.

Są dwie rzeczy, których ta strona nie twierdzi. Tradycyjnie paprykę wędzoną robi się, susząc papryki powoli nad ogniem z drewna, zanim zostaną zmielone, ale nie udało nam się potwierdzić, gdzie te papryki wyrosły ani jak dokładnie je wędzono, więc nie podajemy tu ani kraju, ani rodzaju drewna. Z tego samego powodu nie obiecujemy, że nic innego nie zostało dodane: trafia do nas sprzedawana jako papryka wędzona i tyle możemy o niej powiedzieć.

Kolor wykonuje tu prawdziwą pracę i warto wiedzieć, dlaczego zachowuje się tak, jak się zachowuje. Głęboka czerwień pochodzi od karotenoidów w skórce papryki, a te barwniki rozpuszczają się w tłuszczu, a nie w wodzie. Dlatego papryka rozprowadzona w ciepłym oleju albo roztopionym maśle rozkwita żarzącą się czerwienią, która rozchodzi się po całym garnku, a papryka wrzucona do wodnistego sosu zwykle siedzi w nim i wygląda pyliście.

Ten sam fakt sprawia, że łatwo ją zniszczyć. Papryka przypala się szybko, a przypalona jest bez pomyłki gorzka. Ogrzej ją w tłuszczu delikatnie i krótko, z dala od mocnego ognia, a potem dodaj płyn albo resztę dania. Nigdy nie zostawiaj jej na suchej, gorącej, pustej patelni, kiedy szukasz kolejnego składnika - wystarczy kilka sekund.

Sprawdza się w daniach, którym chcesz nadać dymny smak długiego duszenia bez grilla: w gulaszach i duszonej fasoli, zupie z soczewicy, pieczonych ziemniakach i innych warzywach, jajkach, ryżu i zaprawach na kurczaka i rybę. Lekkie oprószenie hummusu albo miski ful dodaje koloru i dymnego charakteru, a daniu bez mięsa papryka daje coś z tej głębi, którą wniosłoby mięso pieczone nad ogniem.

Używaj jej ostrożniej niż zwykłej papryki. Łyżeczka często wystarczy, żeby garnek dla całej rodziny nabrał dymnego smaku, a za dużo sprawia, że danie staje się szorstkie i płaskie. Zacznij od małej ilości, spróbuj i dodaj więcej: dym łatwo dodać, a zabrać go już się nie da. Kupuj rozmiar, który zdążysz zużyć, bo dym i kolor są najlepsze, póki są świeże.

Papryki przyszły z Ameryk. Wędzenie ich nad ogniem z drewna zaczęło się jako praktyczny sposób na wysuszenie zbiorów tam, gdzie jesienne słońce nie było dość silne, a smak, który zostawiał dym, stał się powodem, dla którego ludzie sięgali po paprykę wędzoną. Jej miejsce w gotowaniu jest tu opisane jako historia, a nie oświadczenie zdrowotne; nie zastępuje porady lekarza.