Mısır limon otu - kesilmiş kurutulmuş yaprak

Bu, yaprak; sap değil. Süpermarkette Tayland mutfağı için satılan limon otu, bitkinin soluk ve odunsu tabanıdır; dilimlenip ya da ezilip körilerin içine girer. Mısır'da bardağa giren ise yaprak - onun üstündeki uzun, gri-yeşil yaprak; kesilip kurutulur. Aynı bitki, Cymbopogon citratus, ama farklı bir parçası ve ikisi birbirinin yerine geçmez. Sap tencere içindir. Yaprak ise çaydanlık içindir.

İçinde hiç limon olmadan limon gibi kokar ve tadar. İşi yapan bileşik sitraldir; limon kabuğu yağına da o hâkimdir ve kuru bir otun narenciye gibi okunan bir şey üretebilmesinin sebebi odur. Sahip olmadığı şey asittir. Ekşilik yok, ısırık yok, sütü kestirecek ya da bir dilim limonun yaptığı gibi sizi şekere uzandıracak hiçbir şey yok. Sonuç parlak, temiz ve hafif tatlıdır; altında da limonun kendisinde hiç bulunmayan yeşil, samanımsı bir nota vardır.

Bizimki Mısır'da yetişir. Limon otu bu iklime yatkındır - sıcak, güneş ve su ister; Nil vadisi ile Delta üçünü de verir - sıcak aylar boyunca biçilir, sonra kurutulup demlemeye uygun boyda kesilir. Onu burada almak, biçildiği yere yakın almak demektir; aromatik bir yaprak için bu, bir tohum ya da bir kabuk için olduğundan çok daha önemlidir.

Onu toz ya da poşet çay hâlinde değil, kesilmiş olarak satıyoruz. Kesilmiş yaprak suya üzerinde çalışacak bir şey verir: yağı birkaç dakikada bırakacak kadar yüzey, bardağı bulandırıp yassılaştıran tozu vermeden. Ayrıca ne aldığınızı görmenizi sağlar. İyi kurutulmuş limon otu kahverengi değil gri-yeşil ve hafif gümüşidir; poşetin havasını çıkarırken içinden hâlâ keskin bir limon kokusu gelmelidir.

Demlemek için: fincan başına bir yemek kaşığı, kaynama noktasının hemen altında su, beş ila yedi dakika, üstü kapalı. Kapalı olması burada çoğu bitki demlemesinde olduğundan daha önemlidir, çünkü istediğiniz aroma uçucudur ve buharla birlikte gider. Ayrıca naneden ya da papatyadan daha affedicidir - acılaşmadan on dakikayı kaldırır, yani masada bekleyen bir demlik içilebilir kalır.

Tek başına durmaktan çok harmanlanmaya yatkındır ve Mısır'ın çay alışkanlıkları bunu zaten biliyor. Karkadenin içine bir tutam, hibiskusun ekşiliğini keser. Kuru naneyle birlikte, ikisinden de daha karmaşık bir şey olur. Birkaç dilim taze zencefil ve bir kaşık balla, pek çok mutfakta standart kış bardağına dönüşür. Buzun üstünde bir şerit portakal kabuğuyla, buzlu çay diye satılan çoğu şeyi geçer.

Aşçılar da kullanır, ama çoğunlukla kullanmaz. Kurutulmuş yaprak, beze bağlayıp sonra çıkarmanız koşuluyla tavuk ya da balık haşlama suyunu, bir tencere pilavı kokulandırır - yaprak yenemeyecek kadar liflidir. Sınır aşağı yukarı budur. Bu, et suyunda da işe yarayan bir çay yaprağıdır; bir mutfak otu değil.

Mısır'da bir bardağı genellikle akşam, yemekten sonra içilir ve gündelik bir bitki demlemesi olarak uzun bir geleneksel kullanım geçmişi vardır. Bunu burada âdetin tarifi olarak aktarıyoruz, bir sağlık beyanı olarak değil; tıbbi tavsiye de değildir.