Egyptisch citroengras - gesneden gedroogd blad

Dit is het blad, niet de stengel. Het citroengras dat in supermarkten voor de Thaise keuken ligt, is de bleke houtige voet van de plant, in plakjes gesneden of gekneusd en in een curry verwerkt. Wat in Egypte in een glas gaat, is het blad - de lange grijsgroene spriet daarboven, gesneden en gedroogd. Dezelfde plant, Cymbopogon citratus, maar een ander deel ervan, en de twee zijn niet uitwisselbaar. De stengel hoort in de pan. Het blad hoort in de theepot.

Het ruikt en smaakt naar citroen zonder er iets van te bevatten. De verbinding die dat werk doet is citral, dat ook de olie van citroenschil domineert, en het is de reden dat een droog gras iets kan opleveren wat als citrus leest. Wat het niet heeft, is zuur. Er is geen zuurte, geen beet, niets wat melk laat schiften of u naar de suikerpot laat grijpen zoals een scheutje citroen doet. Het resultaat is helder en schoon en licht zoet, met daaronder een groene hooitoon die citroen zelf nooit heeft.

Het onze wordt in Egypte geteeld. Citroengras gedijt in dit klimaat - het wil warmte, zon en water, en de Nijlvallei en de Delta leveren alle drie - en het wordt de warme maanden door gesneden, daarna gedroogd en op zetlengte teruggebracht. Het hier kopen betekent het dicht bij de plek kopen waar het is gesneden, en voor een aromatisch blad telt dat zwaarder dan voor een zaad of een schors.

We verkopen het gesneden, niet gemalen en niet in zakjes. Gesneden blad geeft het water iets om op te werken: genoeg oppervlak om de olie in een paar minuten los te laten, zonder het stof dat een troebele, vlakke kop oplevert. U ziet er bovendien aan wat u hebt gekocht. Goed gedroogd citroengras is grijsgroen en licht zilverachtig, niet bruin, en het hoort scherp naar citroen te ruiken door de zak heen als u de lucht eruit drukt.

Zetten: een eetlepel per kop, water net van de kook, vijf tot zeven minuten, afgedekt. Afdekken telt hier zwaarder dan bij de meeste aftreksels, want het aroma dat u wilt is vluchtig en vertrekt met de stoom. Het is ook vergevingsgezinder dan munt of kamille - tien minuten maakt het niet bitter, dus een pot die op tafel blijft staan blijft drinkbaar.

Het mengt beter dan het alleen staat, en de Egyptische theegewoonte weet dat allang. Een snuf ervan in karkade haalt de scherpte van de hibiscus eraf. Met gedroogde munt wordt het iets ingewikkelders dan allebei apart. Met een paar plakjes verse gember en een lepel honing is het het standaard winterglas in heel veel keukens. Over ijs met een reep sinaasappelschil verslaat het vrijwel alles wat als ijsthee wordt verkocht.

Koks gebruiken het ook, en meestal niet. Het gedroogde blad parfumeert een pocheervocht voor kip of vis, of een pan rijst, als u het in een doekje bindt en er daarna weer uit haalt - de spriet is veel te vezelig om te eten. Veel verder gaat het niet. Dit is een theeblad dat toevallig in een bouillon werkt, geen kookkruid.

In Egypte wordt er 's avonds een glas van gedronken, na het eten, en het kent een lange geschiedenis van traditioneel gebruik als alledaags aftreksel. We geven dat hier als beschrijving van die gewoonte, geen gezondheidsclaim en geen medisch advies.