Moringa - hele gedroogde blaadjes

Moringa is een boom, wat hem in een assortiment van zaden en bloemen al ongewoon maakt. Moringa oleifera groeit snel, hoog en dun, zet de lange geribde peulen die hem de naam drumstick tree bezorgen, en draagt kleine ronde blaadjes in pluimen langs fijne stelen. Die blaadjes zitten in deze zak: geplukt, in de schaduw gedroogd en heel gelaten in plaats van vermalen. Van oorsprong uit Noordwest-India, nu geplant door de hele tropen, Egypte inbegrepen.

Over de vorm willen we duidelijk zijn, want vrijwel alles wat als moringa wordt verkocht is een fijn groen poeder en dit is dat niet. Poeder is handig en ook anoniem: zodra een blad vermalen is ziet u niet meer wat erin ging, en het oppervlak dat aan lucht blootstaat neemt enorm toe. Heel gedroogd blad houdt zijn kleur en zijn vorm en laat u het met het oog beoordelen - helder grijsgroen, nooit kaki of bruin, de blaadjes nog herkenbaar als blad.

De smaak is groen en eerlijk gezegd wat bitter - dichter bij spinazie of een sterke matcha dan bij iets uit het kruidentheeschap - met een peperige rand erachter. Die peperigheid is geen toeval: moringa staat in dezelfde botanische orde als mosterd, tuinkers en mierikswortel, en deelt de stoffen die alle drie scherp maken. De andere naam van de boom, mierikswortelboom, komt van zijn wortel; het blad is een zachtere versie.

Egypte heeft een langere band met de boom dan de huidige mode doet vermoeden, al is het geen culinaire. Uit moringazaad wordt een olie geperst die de Grieken en Romeinen als ben-olie kenden, in de oud-Egyptische parfumerie gewaardeerd om twee saaie en uitstekende redenen: ze ruikt vrijwel nergens naar en wordt maar langzaam ranzig, wat haar een ideale drager voor andere geuren maakt. De Arabische naam voor de boom, al-ban, is hetzelfde woord.

Als voedsel is het blad doodgewoon overal waar de boom groeit. In Zuid-India wordt murungai keerai gekookt met kokos en mosterdzaad, in sambar en dal gedaan of door ei geroerd. Op de Filipijnen gaat malunggay in tinola, de gembersoep met kip, op het laatst toegevoegd zodat het amper slinkt. In West-Afrika gaat het gedroogde blad in sauzen en pap. Het is daar een groente en geen curiositeit.

Behandel het als een gedroogd kruid en niet als een theezakje. Als aftreksel: een theelepel verkruimeld blad per kop, water ruim onder het kookpunt - rond tachtig graden - drie tot vier minuten, niet langer. Heter water en langer trekken halen allebei bitterheid naar boven, dus de veelgehoorde klacht dat moringa scherp smaakt is meestal een zetprobleem. Citroen, gember of honing maken het rond. In de keuken verkruimelt u het op het laatste moment door linzen, soep, rijst of ei.

Zijn populariteit heeft een landbouwkundige verklaring en geen mysterieuze. Moringa groeit zeer snel, verdraagt hitte en droogte die de meeste gewassen zouden doden, en kan het hele jaar door telkens opnieuw voor blad worden gesneden, dus ontwikkelingsprogramma's in de tropen bevorderen de aanplant al decennia. Daarom dook hij overal tegelijk op, en daarom teelt Egypte hem - hij past op grond waar weinig anders op past.

U zult moringa verkocht zien met een lange lijst beloften eraan vast. Die staan hier niet. Dit is een blad: groen, licht bitter, peperig, in veel landen gekookt en gedronken, en precies als dat verkocht. Moringablad kent een lange traditie als voedsel en als alledaagse drank in de streken waar de boom groeit, en dat is de beschrijving van een gebruik, geen gezondheidsclaim en geen medisch advies.